Autorica bestselera je paralizirana nakon nesreće: mlada spisateljica uselila se u njezinu kuću i bacila oko na muža...

Prljavi triler, tko ga ne voli? Pitanje postavljeno u filmu “Verity” otvoreno predstavlja triler iz pera Colleen Hoover, autorice specijalizirane za sapuničaste romanse (“Priča završava s nama”, “Uspomene na njega”). I “Verity” očijuka sa sapunicom, ali primarno je “dirty thriller”, jedan od onih koji se mogu kupiti na aerodromima i pročitati tijekom nešto dužeg leta.

Hoover se ovdje približila “poetici” Freide McFadden (“The Housemaid”), a obje su se ugledale na psihološko-erotsko-trilerske filmove osamdesetih i devedesetih, kao i Michael Showalter, redatelj “Verity”. Slično Paulu Feigu, redatelju “Kućne pomoćnice”, Showalter je dosad – uz izuzetak drame “The Eyes Of Tammy Faye” – mahom radio (romantične) komedije kao “The Big Sick” i “The Idea Of You”, a na potonjem filmu prvi put surađivao s Anne Hathaway. 

Showalterovo neiskustvo u žanru trilera je vidljivo, ali “Verity” na papiru nije nezanimljivo filmsko štivo. Sveprisutna Hathaway glumi Verity Crawford, spisateljicu mračnog trilerskog bestseler-serijala, “čuda izgrađenog na negativcima”. Kad Verity doživi prometnu nesreću i postane paralizirana i katatonična, njezina agentica i suprug Jeremy (Josh Hartnett) angažiraju mladu spisateljicu Lowen Ashleigh (Dakota Johnson) – “briljantan, neotkriven glas” – da dovrši serijal kao “ghostwriter”, kako bi se medijski zataškalo stanje slavne autorice.

Lowen slučajno upozna Jeremyja na putu za sastanak oko tog posla, nakon što posvjedoči nesreći i vidi smrt biciklista kojeg je udario automobil, a ona bude poprskana nesretnikovom krvlju. Možda Lowen ne bi pristala na zadatak da je Jeremy ne privlači (“Ne znam mogu li pisati za drugog pisca”). “The Housemaid” se automatski nacrta u oku kad se Lowen doseli u kuću Jeremyja i Verity, naizgled punu tajni, te počne otkrivati neobičan odnos supružnika.

Lowen ispada proturječan lik: kao netko “tko je u istom žanru”, ona isprve tvrdi da ne voli romane s potpisom Verity, ali smjesta se zakači na njezine autobiografske memoare na granici sapunske melodrame i trilera, pronađene na USB sticku uz “skice i bilješke” za serijal kojim dominiraju “intrige i stvarno sjebani likovi, a sve su knjige napisane iz “perspektive negativca”.

Memoari prate spisateljičinu vezu s Jeremyjem, uključujući trenutak kada je tijekom vatrenog seksa ostavila tragove zuba na uzglavlju kreveta. Iako je Hartnett igrao serijskog ubojicu u “Zamci”, Hathaway je ponijela mračniju ulogu (“Onamo kamo idemo nema svjetlosti...”). Kako piše u memoarima koje Lowen čita, Verity supruga voli više od sinčića i kćerkice kojih bi se najradije riješila. Je li Verity negativka kao likovi njezinih romana?

“Verity” sudara istinu i fikciju, što je ostavljalo prostora i za potencijalno vrlo inteligentni metatekstualni/metafilmski okvir priče o piscima/redateljima i njihovoj manipulaciji čitateljima/gledateljima (Hoover kao Verity i/ili Lowen), ali Showalter koristi dvosmislenosti za “twistove” koji prelaze granicu tzv. suspenzije nevjerice čak i za ovakav tip trilera.

Izgleda da je Showalter bio zanesen prospektom da vrati Johnson u erotski žanr nakon “Pedeset nijansi sive”, no “Verity” je tek nešto kvalitetniji film od serijala koji je glumicu vinuo u zvijezde. Redatelj koketira i s “haunted house” hororom sa zlokobnom vilom pored smrznutog jezera.

Lokacija je potentna, kuća kao stvorena za gotičku jezu, uz pojavu ukrajinske medicinske sestre (Irina Dvorovenko) koja skrbi za Verity. Međutim, horor se svodi na standardne “bu” prizore u vezi Verity više nego na bildanje ugođaja i misterije, tipa da naglo okrene glavu kao da gleda u Lowen ili da se ukaže na drugoj strani hodnika dok se ona nalazi u zagrljaju njezina muža.

Gledajući “Verity” filmofili bi se mogli pitati kako bi sve izgledalo da je iza kamere bio netko poput redateljskih majstora Briana De Palme (“Odjevena da ubije”) ili Paula Verhoevena (“Sirove strasti”). U De Palmu se Showalter ugleda, kao i u Alfreda Hitchcocka. Vidljivo je to i po castingu Johnson kao unuke zvijezde Hitchovih “Ptica” Tippi Hedren i kćerke Melanie Griffith koja je glumila u De Palminu “Striptizu smrti” (i “Vatrometu taštine”).

Premda Showalter nema trilerski kapacitet da se nametne kao učenik De Palme, onako kako je De Palma bio učenik Hitchcocka, napravio je depalmovski zgodne posvete velikanu u sceni kad Jeremy predloži Lowen da odjene haljinu Verity (“Vrtoglavica”) i kadriranju šalice u prvom planu (“Ozloglašena”). Uspomene na njega, Hitcha, najbolji su dio filma. ** ⅔