Ovoj dvojici policajaca je dosadilo hvatati kriminalce: razmišljaju o prijevremenoj mirovini i planiraju otvoriti bar...

Most između “48 sati”/”Policajca s Beverly Hillsa” i “Smrtonosnog oružja” pomogao je sagraditi film “Dva vraga iz Chicaga” (“Running Scared”, 1986.). No, kao što to obično biva, most je zapamćen, ali ne i graditelji. “Dva vraga iz Chicaga” malo se tko sjeti kad se formiraju liste “buddy” akcića iz zlatnog doba žanra, osamdesetih i ranih devedesetih, a na kojima se, uz gorespomenute, redovito nađu “Policajac s Beverly Hillsa II”, “Ponoćna utrka”, “Crveno usijanje”, “Tango i Cash”, “Smrtonosno oružje 2&3”, “Još 48 sati”, “Prljavi igraju prljavo”...

Film redatelja Petera Hyamsa, tada svježeg od režije smionog nastavka “Odiseje u svemiru” (“2010.”), ostao je u sjeni zvučnijih naslova, otprilike kao i “Policijska zasjeda” u osamdesetima, s kojom je idealan za maraton uz kombinaciju s “Beverly Hills Cop”, ili “Gušter”, “Obračun u Malom Tokiju” i “Harley Davidson & Marlboro Man” početkom devedesetih.

Nekoliko je razloga za to. Prvo, “Running Scared” nije dobio nastavak da nastavi dalje živjeti, kamoli da je postao serijal, iako je bila opcija da se snimi “sequel” nazvan “Still Running”, ali od “Dva vraga iz Chicaga 2” na kraju nije bilo ništa. Osim toga, mnogi više pamte identično naslovljenu ekstremnu akciju Waynea Kramera “Running Scared” iz 2006. zbog zvijezde “Brzih i žestokih” Paula Walkera u glavnoj ulozi.

Konačno, crno-bijeli “buddy” par policajaca glumili su akcijskom žanru neskloni (i tada gotovo nepoznati) Gregory Hines i Billy Crystal, za razliku od žanrovski iskusnih Mela Gibsona (“Lethal Weapon”), Schwarzeneggera (“Red Heat”), Stallonea i Kurta Russella (“Tango&Cash”), Clinta Eastwooda (“The Rookie”), Brucea Willisa (“The Last Boy Scout”)...

Plesač i glumac Hines prije toga je imao sporednije uloge u filmovima “Wolfen”, “Deal Of The Century” i “Cotton Club” te glavniju u “White Nights”, a nakon “Dva vraga iz Chicaga” glumio je u “Sajgonu” i “Ženi uništiteljici”, ali nije se profilirao kao akcijaš, komičar Crystal pogotovo.

Crystal je mahom dotad glumio na TV-u i bio je član ekipe showa “Saturday Night Live”, prethodno ostvarivši samo jednu malu filmsku ulogu – u “This Is Final Tap” Roba Reinera, redatelja koji ga je 1989. pretvorio u zvijezdu s romantičnom komedijom “Kad je Harry sreo Sally”. Poznatu Crystalovu filmsko-komičarsku personu sarkastičnog, blagoglagoljivog pametnjakovića najavio je upravo “Running Scared”. Međutim, to što su baš Hines i Crystal glumili u “Dva vraga iz Chicaga” ide u prilog filmu, vrijednom otkrivanja ili novog gledanja u slučaju potpisnika ovih redaka kojeg je Tajo vodio u kino u realnom vremenu.

Glumci su partnerski “kliknuli” i kompenziraju povremenu žanrovsku neujednačenost, a njihova nepatvorena “buddy” kemija u paru s verbalnim mitraljiranjem duhovitih dijaloga iz pera Garyja Devorea i Jimmyja Hustona dinamizira zbivanja kad nema pucanja, slično kao kod Eddieja Murphyja u “Beverly Hills Cop”, velikom uzoru za “Running Scared” od kombinacije akcijske komedije i “buddy” akcije, preko detroitske fotografije do glazbe (“Sweet Freedom” Michaela McDonalda, skladana s mišlju da bude hit kao “The Heat Is On”).

Chicago u ovom filmu izgleda poput Detroita u “Policajcu s Beverly Hillsa” i lokacije su također počesto zabačene aleje i neugledni dijelovi grada, a sve djeluje autentično, sirovo i “down and dirty” kao u “Francuskoj vezi”, možda i zato što je Gene Hackman trebao biti sparen s Paulom Newmanom u prvotnoj verziji filma, fokusiranog na starije policajce željne mirovine. Policajci Ray Hughes i Danny Costanzo (Hines, Crystal) razmišljaju o prijevremenoj mirovini i u ovoj verziji, čak ih i kao Axela Foleyja, ali ne zbog posla, put odvodi nakratko izvan matičnoga grada, na Floridu, gdje planiraju otvoriti bar.

Naime, njih dvojica su suspendirani (Dan Hedaya je šef policije) zbog zbrkanog lova na dilera Julija Gonzalesa (Jimmy Smits, netom prije uloge u “Zakonu u Los Angelesu”) i odgovara im malo “zastati i gledati zalaz sunca”, što je neobično za žanr, ali vraćaju se u akciju da ga srede jednom zauvijek kad bude pušten iz zatvora.

“Kako to da negativci uvijek imaju dobre aute?”, pita se jedan od policajaca, koji su pripadnici radničke klase, a ne “Armani sa značkom” (“Tango i Cash”), što film čini prizemljenim. Tu je i pitanje “Kako to da ti luzeri nikad ne žive u prizemlju?” kad Danny hvata propalicu Snakea (Joe Pantoliano) i kasnije iznudi da on zatraži uhićenje kad ga nemaju za što optužiti, rekavši uličarima da ima 50.000 dolara.

Takve provale čine “Dva vraga iz Chicaga”, tipa “izgubili smo osumnjičenika, ključeve, auto, hlače”. Osobno, najbolja je provala Dannyjeva “Hablo Smith and Wesson?”, uparena s izvlačenjem pištolja nakon što se osumnjičeni pretvara da ne zna engleski (“No hablo Ingles”). Jezik pištolja razumljiv je svima, a i Hyams ga dobro poznaje – “Planet prokletih”, “Uski prolaz”, “Vremenski policajac”, “Iznenadna smrt”, “Početak kraja”...

Hyams zna dobro režirati akcijsku scenu, od pucnjave u stanu s kadrovima ovjekovječenim kroz rupu od metka u vratima, do hicima nafilovanog finala u postmodernoj poslovnoj zgradi, kad Ray rešeta negativce spuštajući se s pokretne skele za pranje prozora. Ipak, akcijski vrhunac je izvanredna višeminutna automobilska potjera koja se s ceste prebacuje na – tračnice, jedna od najboljih iz osamdesetih, usporediva s legendarnom jurnjavom u “Živjeti i umrijeti u Los Angelesu”.

“Running Scared” je s tom scenom, spektakularnijom od svega viđenog u “48 Hrs” i “Beverly Hills Cop”, najavio da bi se “buddy” akcići mogli prebaciti na drugi kolosijek i postati akcijski blockbuster spektakli. Kad se to i dogodilo nakon “Smrtonosnog oružja”, film “Dva vraga iz Chicaga” ostao je jedan od posljednjih prizemljenijih u žanru.