Poznati pisac sklon piću pozvao je sinove iz prvog braka da im objavi veliku vijest: šokiralo ih je ono što su čuli...

Ugled u festivalskim krugovima, od Cannesa do Venecije, stekao je argentinski režiser Pablo Trapero u prve dvije dekade novog milenija. Traperu su taj ugled omogućili filmovi “Murjak”, “Lavlja jazbina”, “Carancho”, “Bijeli slon”, a posebno “Klan”. Argentinac je otišao i korak dalje – snimio je prvijenac na engleskom jeziku sa zvučnom anglofonom glumačkom ekipom.

Njegov film “I sinovi” (“&Sons”) premijerno je prikazan u jesen 2025. na prestižnim festivalima u Torontu i Londonu, da bi godinu kasnije krenuo u kinodistribuciju. Međutim, na repertoarima hrvatskih nezavisnih kina “I sinovi” su se pojavili tiho.

Čak i pretiho za film u kojem glume veterani Bill Nighy (“Živjeti”) i Imelda Staunton (“Vera Drake”) te mlade nade George MacKay (“1917”), Johnny Flynn (“Jedan život”) i Noah Jupe (“Hamnet”), a s Traperom ga je, adaptirajući istoimeni roman američkog pisca Davida Gilberta iz 2013., scenaristički supotpisala oskarovka Sarah Polley (“Women Talking”).

Zato vrijedi pustiti glas da je posrijedi vrlo dobra drama s kojom se Trapero nije puno udaljio od svog najpoznatijeg filma, gangsterskog “The Clan”. Opet je posrijedi priča o jednoj disfunkcionalnoj obitelji, ali garnirana preokretom te s Nighyjem i, napose, Staunton u ponajboljim ulogama karijere, kao stvorenim za oskarovske nominacije.

Nighy glumi Andrewa Dyera, slavnog pisca i “genija” pred kraj života koji se zadnjih 20 godina povukao u osamu i “nije baš dobro u zadnje vrijeme”, štoviše “lud je i postaje još luđi”. Dryer živi na imanju sa sinom Andyjem (Jupe) i češkom kućepaziteljicom Gerde (Anna Geislerová). 

On ne piše ništa, ali zato pije kao smuk. Zatječemo ga u trenutku kad ga Andy obavještava o smrti najboljeg prijatelja “iz perioda kad ih je imao”. Doznajemo da je Andy plod izvanbračne afere koja je uništila Dryerov brak s Isabel (Staunton) i otuđila ga od sinova, pisca Richarda i filmaša Jamieja (Flynn, MacKay) koje on poziva da im obznani važnu informaciju.

“Želim svoje sinove”, kaže Dryer, rekavši Richardu i Jamieju da umire. I tu dolazimo do prijelomne točke filma. Otkriće da Andy nije onaj za koga su ga Richard i Jamie smatrali ne samo da okreće naopačke živote njih i njihove majke, utemljene na laži, nego i skreće dramu u smjeru znanstvene fantastike i visokokonceptualnih SF filmova tipa “Šesti dan”. Osim ovog “hinta” nije red eksplicitno otkriti “twist”, makar se događa negdje oko 40. minute.

Nesumnjivo, nekim gledateljima će otkriće biti “too much” i neće ga prihvatiti, samim time i film bi im mogao pasti u očima, biti neuvjerljiv. No, glumci bi čak i tim gledateljima mogli vratiti vjeru u film i ući im pod kožu, uz Traperovo spretno vođenje njihovih partija.

Zahvaljujući emotivnim reakcijama glumaca/likova (Nighy je melankoličan kao u “Living”, samo bučniji), “twist” gotovo da postaje sekundaran, tj. “&Sons” je dvosmislen i može se pročitati da je pisac, pun kajanja, sve izmislio ne samo kao možebitnu ideju idućeg romana, nego i iz razloga da se naknadno iskupi za to što je podbacio kao otac (i suprug).

Tim više “I sinovi” podebljavaju teme nasljedstva, žaljenja i smrtnosti kroz suze oca razmetnoga. A neke su scene upravo izvrsne, od glumačkog sparinga Nighyja i Staunton, do njezine reakcije na Jupea. Nakon što Isabel prvi put ugleda Andyja, ona u njemu vidi mladog Dryera iz vremena kad ga je zavoljela. “&Sons” nije samo film o očevima i sinovima nego i majkama. ****