Odmicanje od uloge Jamesa Bonda odvelo je Seana Conneryja do vesterna “Shalako” (1968.), nadahnutog istoimenim romanom Louisa L’Amoura. Connery je 1967. naizgled zauvijek raskrstio s Bondom nakon “Samo dvaput se živi”, iako znamo da mu se vratio još, hm, dvaput, u filmovima “Dijamanti su vječni” i “Nikad ne reci nikad” početkom sedamdesetih i osamdesetih.
No, Bond nije posve raskrsio s Conneryjem. Drugu važnu žensku ulogu u “Shalaku” igra Honor Blackman, nezaboravna Pussy Galore iz “Goldfingera”, snimatelj je Ted Moore, a kaskaderstvo je nadgledao Bob Simmons (obojica su bili više-manje stalni članovi ekipe Bond-filmova od ”Dr. No” do ”Čovjeka sa zlatnim pištoljem” i ”Pogleda na ubojstvo”).
K tome, Conneryjev titularni Shalako, pravim imenom Moses Zebulon Carlin, bio je svojevrsni James Bond u kaubojskim čizmama, preslikan u arhetipskog junaka vesterna kakve je znao igrati James Stewart. Shalako je stasiti ratni veteran, sada usamljeni traper/konjanik koji će spašavati europske aristokrate, predvođene sir Daggettom (Jack Hawkins), kad zapnu na teritoriju Apaša (došli su tu loviti i prema mjestu se odnose kao da je turistička atrakcija) nakon što ih napuste i opljačkaju plaćenici unajmljeni kao njihova zaštita (vođa im je Stephen Boyd koji je s prethodno spomenutim glumcem bio u ”Benu Huru”).
U ulozi Irine Lazaar, grofice, čak i francuska zvijezda Brigitte Bardot na trenutke djeluje kao Bond-djevojka (s Divljeg zapada), što je zamalo i službeno postala u filmu “U službi Njezinog veličanstva” da nije bila zauzeta snimanjem “Shalaka”. Ili barem francusku glumicu tako snima Moore, naročito u interakcijama s Conneryjem, potencirajući njezinu iznimnu ljepotu, iako ona uspijeva pronaći posijane tragove unutarnjeg života lika grofice.
“Prelijepa si da umreš”, Shalako komplimentira atraktivnoj Irini u jednoj sceni. Romantično-erotska interakcija Shalaka i Irine u drugoj sceni totalno je bondovska: “Što ako bih jednostavno uzeo što želim? Ubila bih te! Barem bih umro sretan...” Svakako, “Shalako” je računao na spoj tadašnjih velikih glumačkih zvijezda/seks-simbola Conneryja i Bardot.
Francuska glumica nakratko se pojavljuje u decentnom “toplessu” i uzima oružje pucajući na Indijance (predvodi ih tamnoputi Woody Strode, kućni glumac žanra zaključno s “Bilo jednom na Divljem zapadu”) i izgledajući seksi dok se zagrijava za vestern “The Legend Of Frenchie King” s konkurenticom Claudijom Cardinale, premda joj film umalo krade Blackman kao lady Dagett, žena koja napušta muža i odlazi s plaćenicima/pljačkašima.
Ipak, Connery i Bardot nisu stopostotno kliknuli kao par, što je moguće presudilo filmu u kinima, koji je zaradio (dva)desetak puta manje od “Iz Rusije s ljubavlju” i “Operacije Grom”, uz to što šira publika očito nije htjela gledati glumca u njegovu prvom (i jedinom) vesternu, naviknuta da ga gleda u ulozi Bonda. Zbog toga je “Shalako” (p)ostao zaboravljeni, podcijenjeni vestern, ali nije nezanimljiv za ljubitelje žanra i vrijedi ga izvući iz naftalina.
Usprkos starosti i razmjerno rutinerskoj režiji veterana Edwarda Dmytryka (“Farewell, My Lovely”, “Crossfire”, “The Caine Mutiny”, “The Young Lions”), “Shalako” je žanrovski solidno uzbudljiv s puškaranjima, galopiranjima i skakanjima s kočija na konje, usto i vrlo filmičan s lokacijama u Almeriji/Španjolskoj, gdje su se snimali i špageti-vesterni.
“Shalako” ima ponešto od Leoneovih “Za šaku dolara” i “Za dolar više”, a započinje iskrenom, nostalgičnom pjesmom o junaku (raskošne orkestracije podsjećaju na uvod “Shanea”), da bi do kraja Dmytryk napustio čednost vesterna pedesetih i orkestrirao krvavo nasilje bliskije špagetima, kao da priprema gledatelje na “Divlju hordu”. Film je snimljen na sjecištu prošlosti, tadašnjosti i budućnosti žanra, između klasičnih, špageti i revizionističkih vesterna. *** ⅓
Za sudjelovanje u komentarima je potrebna prijava, odnosno registracija ako još nemaš korisnički profil....